Program motywacyjny w PIT

mar 13, 2026 | artykuły, blog

Programy motywacyjne oparte na akcjach od lat cieszą się dużym zainteresowaniem zarówno wśród pracodawców, jak i osób współpracujących ze spółkami. W praktyce bardzo często pojawia się założenie, że skoro mamy do czynienia z „programem motywacyjnym”, to automatycznie zastosowanie znajdzie preferencja z art. 24 ust. 11 ustawy o PIT (odroczenie opodatkowania do momentu zbycia akcji przez pracownika).  

Tymczasem rzeczywistość podatkowa jest znacznie bardziej złożona: nie każdy program nazwany „motywacyjnym” spełnia ustawową definicję, a to oznacza, że moment opodatkowania (i źródło przychodu) mogą być inne niż oczekiwane. 

Co w praktyce daje art. 24 ust. 11 ustawy o PIT? 

Zgodnie z art. 24 ust. 11 ustawy o PIT, jeżeli w wyniku realizacji programu motywacyjnego podatnik faktycznie obejmuje lub nabywa akcje spółki akcyjnej (lub spółki dominującej), przychód powstaje dopiero w momencie odpłatnego zbycia tych akcji. 

W uproszczeniu: mamy tu odroczenie opodatkowania i zamiast podatku na etapie przyznania/objęcia akcji, obowiązek podatkowy „przesuwa się” na moment sprzedaży. Dochód ustala się wtedy jako różnicę między przychodem ze zbycia a kosztami (art. 24 ust. 11a ustawy o PIT) 

To rozwiązanie bywa bardzo korzystne, ale warunek jest jeden: musi to być program motywacyjny w rozumieniu ustawy, a nie tylko „program motywacyjny” w rozumieniu biznesowym. 

Kiedy mamy do czynienia z programem motywacyjnym w rozumieniu ustawy? 

Definicję zawiera art. 24 ust. 11b ustawy o PIT. Zgodnie z nim, byśmy mieli do czynienia z programem motywacyjnym musza zostać spełnione następujące warunki:  

    • Forma prawna spółki – co do zasady chodzi o spółkę akcyjną (ustawa przewiduje odpowiednie stosowanie również do prostej spółki akcyjnej – art. 24 ust. 12b), 
    • Uchwała walnego zgromadzenia – brak takiej uchwały może wykluczać zastosowanie preferencji, 
    • Charakter świadczenia/ źródło przychodu uczestnika – podatnik uzyskuje świadczenie lub inne należności z tytułów określonych w art. 12 (stosunek pracy i pokrewne) lub art. 13 (działalność wykonywana osobiście), 
    • Realne objęcie lub nabycie akcji – program musi finalnie prowadzić do faktycznego objęcia/nabycia akcji, akcje są wyemitowane przez spółkę mającą siedzibę lub zarząd znajdują się na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa należącego do Europejskiego Obszaru Gospodarczego lub państwa, z którym Rzeczpospolita Polska zawarła umowę o unikaniu podwójnego opodatkowania, 
    • Objęte/nabyte akcje powinny zostać “wydane” w ramach realizacji instrumentów finansowych lub innych praw majątkowych.  

Wniosek? Nazwa programu nie przesądza jeszcze o preferencji. 

B2B a program motywacyjny: gdzie najczęściej zaczynają się schody? 

Z naszego doświadczenia wynika, że w praktyce szczególne wątpliwości pojawiają się w przypadku osób współpracujących na podstawie umów B2B, zwłaszcza biorąc pod uwagę, jak powszechna jest dziś ta forma współpracy. 

Kluczowe znaczenie ma jednak przesłanka, zgodnie z którą ww. forma opodatkowania jest możliwa do wdrożenia, jeżeli akcje są przyznawane w ramach stosunku pracy lub działalności wykonywanej osobiście. Tym samym, w przypadku współpracy w oparciu o umowę B2B (przychód z działalności gospodarczej) nie sposób mówić o spełnieniu kluczowej przesłanki.  

Ciężko tez uznać niespełnienie tej przesłanki za wyjątek od reguły, który mógłby zostać zaakceptowany, bowiem NSA w wyroku z dnia 28 listopada 2025 r. (II FSK 262/23) powołał się na literalne brzmienie omawianego przepisu wskazując, że art. 24 ust. 11b Ustawy o PIT ustanawia wyjątek od zasady powszechności opodatkowania, a wyjątki nie mogą być interpretowane rozszerzająco.  

„Jednostki”, phantom shares i inne konstrukcje – czy to zawsze akcje? 

Kolejna istotna kwestia dotyczy programów, w których uczestnicy otrzymują tzw. jednostki uczestnictwa, phantom shares czy inne prawa rozliczane pieniężnie. 

Jeżeli program w rzeczywistości nie prowadzi do objęcia lub nabycia akcji przez uczestników, lecz przewiduje jedynie wypłatę świadczenia pieniężnego (np. uzależnionego od wartości spółki), nie spełnia on podstawowej przesłanki programu motywacyjnego opartego na akcjach. 

Mając na uwadze wskazany powyżej wyrok NSA oraz utrwaloną praktykę interpretacyjną dotyczącą przesłanek zastosowania omawianej preferencji podatkowej, należy uznać, że w takim przypadku nie dochodzi do realizacji programu spełniającego wymogi ustawowe. 

W konsekwencji program taki nie mieści się w definicji programu motywacyjnego określonej w art. 24 ust. 11b ustawy o PIT.  

Warto również pamiętać, że warunki przewidziane w ustawie muszą zostać spełnione łącznie. Oznacza to, że niespełnienie choćby jednego z nich może skutkować brakiem możliwości uznania danego rozwiązania za program motywacyjny w rozumieniu przepisów ustawy o PIT, a w konsekwencji brakiem możliwości zastosowania preferencji przewidzianej w art. 24 ust. 11 ustawy o PIT.  

Co to oznacza w praktyce, jeśli preferencja nie zadziała? 

Jeżeli program nie spełnia ustawowych warunków, moment powstania przychodu oraz jego kwalifikacja podatkowa mogą być inne niż w przypadku preferencyjnego rozliczenia. Przychód może powstać wcześniej (np. w momencie realizacji prawa lub otrzymania akcji) i zostać zakwalifikowany do innego źródła przychodów – w zależności od relacji uczestnika ze spółką oraz konstrukcji programu (np. stosunek pracy, działalność wykonywana osobiście lub działalność gospodarcza). 

W praktyce skutki podatkowe mogą być różne i wymagają każdorazowej analizy konkretnego programu oraz sytuacji uczestnika, w szczególności w zakresie momentu opodatkowania oraz właściwego źródła przychodu. 

Nie podlega więc wątpliwościom, że każdorazowo konieczna jest szczegółowa analiza: 

    • formy prawnej spółki, 
    • treści uchwał i dokumentów programowych, 
    • charakteru praw przyznawanych uczestnikom, 
    • statusu podatkowego uczestników (etat, kontrakt menedżerski, B2B), 
    • a także relacji między spółką organizującą program a podmiotem wypłacającym wynagrodzenie. 

Nasze wsparcie 

Jeśli mają Państwo wątpliwości, czy dany program rzeczywiście spełnia warunki z art. 24 ust. 11–11b ustawy o PIT (albo dotyczy uczestników B2B / phantom shares / innych „unitów”), warto sprawdzić to jeszcze przed rozliczeniem bowiem różnice w kwalifikacji potrafią oznaczać zupełnie inny moment opodatkowania i inne źródło przychodu. 

Chętnie sporządzimy dla państwa opinię podatkową na podstawie analizy dokumentów programu oraz wszelkich ryzyk oraz opracujemy i przeprowadzimy Państwa przez cały proces złożenia wniosku o interpretację indywidualną, tak aby uzyskać możliwie wysoki poziom pewności co do skutków podatkowych w konkretnym modelu programu i dla konkretnych uczestników. 

Czy PIP może przekształcić B2B w umowę o pracę?

lut 23, 2026 | artykuły, blog

Projekt nowelizacji ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy przyjęty przez Radę Ministrów 17 lutego 2026 r. może istotnie zmienić sposób oceny modeli zatrudnienia stosowanych przez przedsiębiorców w Polsce. 

Najważniejszą zmianą jest przyznanie inspektorom pracy uprawnienia do wydawania decyzji administracyjnych stwierdzających istnienie stosunku pracy. W praktyce oznacza to odejście od dotychczasowego modelu, w którym rozstrzygnięcie tego rodzaju sporów pozostawało niemal wyłącznie domeną sądów pracy. 

Zmiana ta wpisuje się w szerszy europejski trend ograniczania pozornego samozatrudnienia oraz wzmacniania ochrony pracowniczej. 

1. Od kontroli formalnej do oceny rzeczywistego modelu współpracy 

Dotychczas ryzyko reklasyfikacji współpracy B2B materializowało się głównie w sporze sądowym inicjowanym przez pracownika lub ZUS. Nowelizacja wprowadza nową dynamikę – to organ kontrolny będzie mógł samodzielnie ukształtować sytuację prawną stron. 

Decyzja PIP będzie mogła zostać wydana, jeżeli sposób wykonywania pracy wskazuje na cechy stosunku pracy, w szczególności: 

    • podporządkowanie organizacyjne, 
    • wykonywanie pracy w określonym czasie i miejscu, 
    • odpłatność, 
    • działanie w strukturze pracodawcy. 

W praktyce oznacza to przesunięcie punktu ciężkości z treści umowy na faktyczne funkcjonowanie współpracy w organizacji. 

2. Decyzja administracyjna bez skutku wstecznego – ale nie bez ryzyka 

Najnowsza wersja projektu przewiduje istotne ograniczenie kompetencji PIP (w porównaniu do poprzednich wersji): decyzja administracyjna nie będzie wywoływać skutków retroaktywnych. 

Konsekwencje pracownicze, podatkowe i składkowe powstaną zasadniczo od momentu wydania decyzji. Ustalenie stosunku pracy za okresy wcześniejsze pozostanie wyłączną kompetencją sądu pracy. 

Z perspektywy przedsiębiorców oznacza to jednak jedynie częściowe ograniczenie ryzyka. Decyzja PIP może bowiem: 

    • stać się punktem wyjścia do roszczeń pracowniczych, 
    • inicjować dalsze postępowania sądowe, 
    • zwiększać prawdopodobieństwo kontroli innych organów. 

3. Nowy model postępowania  

Projekt zakłada dwuetapową procedurę: 

  1. polecenie usunięcia naruszeń, 
  2. decyzję administracyjną (decyzja będzie mogła zostać wydana dopiero w przypadku niewykonania polecenia inspektora pracy) lub skierowanie sprawy do sądu.

Mechanizm ten wprowadza element regulacyjnej presji, już na etapie kontroli PIP przedsiębiorca będzie zmuszony do szybkiego podjęcia decyzji dotyczącej modelu współpracy.  

4. Konsekwencje wykraczające poza prawo pracy 

Najistotniejszym aspektem projektowanych zmian są ich skutki systemowe. Decyzja PIP automatycznie wpływa bowiem na obszary pozostające poza prawem pracy, w tym: 

    • rozliczenia podatku dochodowego (umowa o pracę = 
    • konieczność stosowania opodatkowania w formie skali podatkowej), 
    • obowiązki płatnika składek ZUS, 
    • wpłaty na fundusze pracownicze. 

Oznacza to, że zagadnienie kwalifikacji zatrudnienia staje się jednocześnie zagadnieniem podatkowym i finansowym, a nie wyłącznie kadrowym. 

5. Większa egzekwowalność przepisów 

Nowelizacja wzmacnia również narzędzia kontrolne poprzez: 

    • podwyższenie sankcji finansowych (do 90 000 zł), 
    • możliwość prowadzenia kontroli zdalnych, 
    • wprowadzenie interpretacji indywidualnych Głównego Inspektora Pracy. 

Szczególnie ostatni element może stać się narzędziem prewencyjnego zarządzania ryzykiem regulacyjnym (analogicznie do interpretacji podatkowych). 

6. Co zmienia się z perspektywy zarządu i działów HR? 

Projektowane regulacje nie eliminują współpracy B2B, lecz zmieniają sposób jej oceny. Kluczowe staje się pytanie nie o to, czy dana forma zatrudnienia jest dopuszczalna, lecz czy sposób jej wykonywania jest spójny z przyjętym modelem prawnym. 

W praktyce największe ryzyko dotyczy organizacji, w których współpracownicy B2B funkcjonują operacyjnie jak pracownicy etatowi. 

Zmiana ta powoduje, że analiza modeli zatrudnienia staje się elementem zarządzania ryzykiem regulacyjnym na poziomie strategicznym. 

7. Rekomendowane kolejne kroki dla przedsiębiorców 

W obecnym otoczeniu regulacyjnym szczególnego znaczenia nabiera podejście wyprzedzające, obejmujące m.in.: 

    • przegląd stosowanych modeli współpracy, 
    • identyfikację obszarów podporządkowania pracowniczego, 
    • analizę skutków podatkowo-składkowych alternatywnych rozwiązań, 
    • wdrożenie procedur i zmian organizacyjnych ograniczających ryzyko reklasyfikacji. 

8. Co to oznacza w praktyce? 

Nowelizacja ustawy o PIP nie wprowadza zakazu współpracy B2B, lecz znacząco zwiększa możliwość jej weryfikacji przez organy państwowe. Jednocześnie zwiększa się ryzyko – z niskiego poziomu ryzyka sporu sądowego na ryzyko administracyjne, które może zmaterializować się już na etapie kontroli. 

Dla przedsiębiorców oznacza to konieczność traktowania modeli zatrudnienia jako obszaru wymagającego regularnego audytu prawno-podatkowego, a nie wyłącznie decyzji operacyjnej. 

Odszkodowanie po pożarze w SSE a zwolnienie z CIT

lut 19, 2026 | artykuły, blog

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 czerwca 2025 r. o sygn.: II FSK 707/22 jest bardzo istotny w sporze o zakres zwolnienia podatkowego dochodów osiąganych w specjalnych strefach ekonomicznych. Sąd jednoznacznie opowiedział się za funkcjonalnym, a nie wyłącznie formalnym podejściem do kwalifikacji przychodów i kosztów związanych z działalnością strefową, w szczególności w sytuacji wystąpienia zdarzeń losowych.

Istota sporu

Sprawa dotyczyła spółki prowadzącej działalność gospodarczą na terenie SSE na podstawie dedykowanego zezwolenia. Dochody z tej działalności korzystały ze zwolnienia strefowego (przewidzianego w art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o CIT). Spółka ubezpieczyła majątek trwały i obrotowy wykorzystywany w działalności strefowej, a zakres ubezpieczenia obejmował również utracone korzyści. W 2020 r. na terenie zakładu doszło do pożaru, który spowodował uszkodzenie linii produkcyjnych, czasowe zatrzymanie produkcji oraz trwałą utratę jednej z linii technologicznych. W konsekwencji spółka otrzymała odszkodowanie za zniszczony majątek i oczekiwała dalszych wypłat, w tym z tytułu utraconych zysków.

Na tle tych okoliczności powstał spór co do podatkowej kwalifikacji otrzymanego i przyszłego odszkodowania oraz opłacanych składek ubezpieczeniowych.

Stanowisko Spółki: Składki ubezpieczeniowe stanowią koszt uzyskania przychodów działalności strefowej, a odszkodowanie zarówno za majątek, jak i za utracony zysk jest przychodem z działalności prowadzonej w SSE i wpływa na kalkulację dochodu objętego zwolnieniem.

Stanowisko Dyrektora KIS oraz WSA w Krakowie: źródłem odszkodowania jest umowa ubezpieczenia, a nie działalność określona w zezwoleniu, wobec czego uzyskane przysporzenie nie może korzystać ze zwolnienia strefowego.

Stanowisko NSA: Sąd nie zgodził się z podejściem poprzedników, wskazując że przedmiotem zwolnienia strefowego jest dochód, a nie wyłącznie określone kategorie przychodów. Sąd przypomniał, że choć zasadniczo zwolnienie obejmuje dochody bezpośrednio generowane w ramach działalności wskazanej w zezwoleniu, to nie można wykluczyć z tego zakresu innych przysporzeń, jeżeli pozostają one w ścisłym i nierozerwalnym związku funkcjonalnym z tą działalnością.

W ocenie NSA taki ścisły związek występuje w przypadku uzyskania odszkodowania za zniszczone składniki majątku wykorzystywane w działalności strefowej oraz przy wypłacie odszkodowania za utracone zyski z tej działalności.

NSA wyraźnie zaznaczył, że ustawa o CIT nie zawiera przepisów wyłączających z działalności strefowej przychody i koszty, które pozostają w bezpośrednim i funkcjonalnym związku z działalnością objętą zezwoleniem. Brak jest również podstaw do przyjęcia, że intencją ustawodawcy było tworzenie swoistych „pułapek podatkowych” dla przedsiębiorców korzystających z decyzji o wsparciu,

Praktyczne znaczenie: Wyłączenie odszkodowania z działalności strefowej przy jednoczesnym pozostawieniu w niej kosztów nabycia zniszczonych maszyn prowadziłoby do absurdalnej sytuacji. Podatnik zostałby obciążony podatkiem od „zysku”, który w rzeczywistości jest tylko rekompensatą za stratę w obszarze zwolnionym. NSA wyraźnie zaznaczył, że przepisy nie powinny stać się „pułapką podatkową” dla inwestorów.

Chcesz mieć pewność, że Twoje zwolnienie strefowe jest bezpieczne?

Powyższy wyrok NSA to światełko w tunelu, ale praktyka organów podatkowych pokazuje, że fiskus wciąż chętnie szuka „formalnych pułapek”, by ograniczyć zakres przysługujących Ci ulg. Jeśli Twoja firma prowadzi działalność w SSE lub na podstawie Decyzji o Wsparciu, nie pozwól, by niekorzystna interpretacja przepisów uszczupliła Twój kapitał. W naszej kancelarii łączymy wiedzę podatkową z doświadczeniem procesowym – analizujemy specyfikę Twojego biznesu, identyfikujemy ryzyka i skutecznie reprezentujemy podatników w sporach o prawo do zwolnienia z CIT.

Skontaktuj się z nami już dziś, aby zabezpieczyć swoje rozliczenia i w pełni wykorzystać potencjał dostępnych preferencji podatkowych.

FAQ – Najczęstsze pytania o odszkodowania w SSE

  • Czy każde odszkodowanie otrzymane przez firmę w SSE jest zwolnione z CIT?

Nie automatycznie. Kluczowe jest istnienie tzw. związku funkcjonalnego. Zgodnie z wyrokiem NSA, zwolnieniu podlegają te odszkodowania, które dotyczą majątku wykorzystywanego wyłącznie do działalności strefowej (np. zniszczonej linii produkcyjnej) lub rekompensują utracone zyski, które spółka wypracowałaby w ramach zwolnienia.

  • Co ze składkami ubezpieczeniowymi? Czy to koszt strefowy?

Jeżeli polisa chroni majątek służący generowaniu dochodów zwolnionych, składki powinny być kosztami uzyskania przychodów z działalności strefowej. NSA podkreślił, że nie można sztucznie rozdzielać kosztów (składek) od przychodów (odszkodowań), jeśli oba dotyczą tego samego procesu w SSE.

  • Czy wyrok dotyczący pożaru ma zastosowanie do innych zdarzeń losowych?

Tak. Podejście funkcjonalne dotyczy awarii maszyn, zalań czy kradzieży. Jeśli Twoja firma otrzymała odszkodowanie i masz wątpliwości, jak je rozliczyć, możemy przygotować dla Ciebie dedykowaną opinię prawną lub wniosek o indywidualną interpretację, wykorzystując najnowszą linię orzeczniczą NSA.

Wyrok Sądu UE z dnia 11 lutego 2026 r.

lut 11, 2026 | artykuły, blog

Sąd UE wydał dzisiaj, tj. 11 lutego 2026 r. przełomowy wyrok mający znaczenie dla zasad korzystania z prawa do odliczenia podatku VAT w Polsce.

Sąd uznał, że prawo do odliczenia VAT powstaje z chwilą spełnienia przesłanek materialnych, a posiadanie faktury jest wyłącznie warunkiem formalnym realizacji tego prawa.

Oznacza to, że podatnik może odliczyć VAT już w okresie powstania obowiązku podatkowego, jeżeli otrzyma fakturę przed złożeniem deklaracji VAT.

Sąd potwierdził niezgodność polskich przepisów (art. 86 ust. 10b pkt 1 ustawy o VAT) z dyrektywą VAT oraz zasadą neutralności.

Wyrok może mieć również znaczenie w kontekście KSeF, bowiem opóźnienia w otrzymaniu faktur – w tym te wynikające z funkcjonowania KSeF – nie powinny pozbawiać podatnika prawa do odliczenia VAT w okresie powstania obowiązku podatkowego, o ile faktura została otrzymana przed złożeniem deklaracji.

Opodatkowanie węzłów cieplnych

sty 29, 2026 | artykuły, blog

Prezydent Olszyna wydał w dniu 27 sierpnia 2025 r. niekorzystną interpretację indywidualną (sygn.: PL.310.2.2025) dot. opodatkowania węzłów cieplnych.  

Sprawa dotyczyła spółki, której działalność gospodarcza polega na wytwarzaniu, przesyłaniu i dystrybucji ciepła oraz świadczeniu usług eksploatacyjnych. W ramach tej działalności korzysta z infrastruktury ciepłowniczej obejmującej m.in. sieci ciepłownicze, kotły oraz węzły cieplne. 

Spółka zadała następujące pytania: 

    • Czy elementy konstrukcyjne budynku kotłowni, na których posadowione są kotły WR, stanowią odrębny od budynku przedmiot opodatkowania jako budowle? 
    • Czy węzły cieplne należy uznać za budowle w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a jeśli tak – to czy powinny zostać zakwalifikowane jako urządzenia techniczne, o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 2 lit. d) u.p.o.l.? 

Spółka uzasadniła swoje stanowisko w następujący sposób: 

    • Węzły cieplne nie stanowią budowli w rozumieniu u.p.o.l., ponieważ są instalacjami budynkowymi pełniącymi funkcję służebną wobec budynków i umożliwiającymi ich użytkowanie zgodnie z przeznaczeniem. 
    • Węzły cieplne nie powstają w procesie budowlanym, lecz są produkowane jako kompletne urządzenia w wyspecjalizowanych zakładach i jedynie montowane w obiektach, co w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych (III FSK 2650/21, I SA/Gd 550/23) wyklucza ich uznanie za budowle. 
    • Węzły cieplne nie są elementami sieci ciepłowniczych i nie warunkują ich funkcjonowania, a jedynie łączą niezależne sieci należące do spółki i odbiorców usług. 

W konsekwencji spółka uznawała, że węzły cieplne pozostają poza zakresem opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Alternatywnie dopuszczała ich kwalifikację jako urządzeń technicznych, o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 2 lit. d u.p.o.l., wyłącznie w zakresie części budowlanych. 

Stanowisko organu podatkowego: 

    • Węzły cieplne nie stanowią instalacji budynku zapewniającej jego użytkowanie zgodnie z przeznaczeniem, lecz są innymi urządzeniami technicznymi, które nie wchodzą w zakres przedmiotu opodatkowania jako element budynku. 
    • Zgodnie z przepisami regulującymi systemy ciepłownicze oraz prawa budowlanego, węzły cieplne nie są elementem instalacji odbiorczej ani instalacji grzewczej budynku, lecz funkcjonują pomiędzy siecią ciepłowniczą a instalacją budynku. 
    • Węzły cieplne są urządzeniami technicznymi bezpośrednio związanymi z siecią ciepłowniczą i niezbędnymi do jej prawidłowego funkcjonowania, gdyż umożliwiają realizację procesu dostarczania ciepła do odbiorców. 
    • Węzły cieplne są wznoszone w wyniku robót budowlanych, gdyż ich montaż odbywa się w specjalnie przygotowanych pomieszczeniach, z zastosowaniem przepisów Prawa budowlanego, warunków technicznych oraz właściwych norm technicznych. 

W konsekwencji organ zakwalifikował węzły cieplne jako budowle w postaci urządzeń budowlanych – innych urządzeń technicznych, o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 2 lit. c u.p.o.l., co wyklucza ich kwalifikację na podstawie lit. d tego przepisu. 

Wnioskodawca nie zgodził się z tym podejściem i zaskarżył do WSA tę interpretację. Niestety WSA w Olsztynie wyrokiem z dnia 9 grudnia 2025 r., o sygn.: I SA/Ol 467/25 zajął niekorzystne stanowisko dla wnioskodawcy oddalając skargę.  

WSA przedstawił następujące argumenty: 

    • Twierdzenia spółki o nierozerwalnym związku węzłów cieplnych z budynkami nie znajdują potwierdzenia w opisie stanu faktycznego, a sam fakt lokalizacji urządzenia w budynku nie wyklucza jego kwalifikacji jako budowli. 
    • Węzeł cieplny jest samodzielnym urządzeniem technicznym łączącym sieć ciepłowniczą z instalacją wewnętrzną budynku, pełniącym funkcję regulacyjną i bezpieczeństwa, niebędącym elementem instalacji budynku, lecz źródłem ciepła. 
    • Węzeł cieplny jest bezpośrednio i funkcjonalnie związany z ciepłociągiem oraz niezbędny do jego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem, co uzasadnia jego kwalifikację jako urządzenia budowlanego w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 lit. c u.p.o.l. 
    • Montaż węzłów cieplnych stanowi roboty budowlane w rozumieniu u.p.o.l., a fakt braku obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia nie wyklucza ich objęcia reżimem prawa budowlanego ani opodatkowania jako budowli, nawet jeśli są zlokalizowane wewnątrz budynku. 

Nasze argumenty: 

    • Kluczowe znaczenie powinna mieć każdorazowo analiza funkcji, jaką węzeł cieplny pełni w konkretnym stanie faktycznym. Jeżeli jego podstawowym zadaniem jest zapewnienie ogrzewania budynku i umożliwienie jego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem, zasadna jest kwalifikacja węzła jako elementu instalacji budynkowej, a nie odrębnej budowli. Dopiero w sytuacji, gdy węzeł pełni funkcję autonomiczną, niezależną od budynku i związaną bezpośrednio z eksploatacją sieci ciepłowniczej, możliwe byłoby rozważanie jego klasyfikacji jako budowli w rozumieniu u.p.o.l. 
    • Przy ocenie, czy montaż węzła cieplnego stanowi roboty budowlane, należy mieć na uwadze, że to u.p.o.l. posługuje się pojęciem „montażu”, jednocześnie odsyłając w tym zakresie do przepisów Prawa budowlanego. Problem polega na tym, że Prawo budowlane, choć operuje tym pojęciem w definicji robót budowlanych, nie nadaje mu samodzielnej, normatywnej treści. W konsekwencji zakres znaczeniowy „montażu” pozostaje nieostry i podatny na bardzo szeroką wykładnię, co rodzi ryzyko uznawania za roboty budowlane czynności polegających wyłącznie na instalacji gotowych urządzeń technicznych wytworzonych w procesie produkcyjnym. 
    • Spór dotyczący węzłów cieplnych nie ma charakteru jednostkowego. Analogiczne problemy klasyfikacyjne dotyczą wielu obiektów technicznych i technologicznych, co w praktyce istotnie utrudnia prawidłową ewidencję majątku na potrzeby podatku od nieruchomości i zwiększa ryzyko sporów z organami podatkowymi.  
    • Do odpowiedniej klasyfikacji konieczna jest każdorazowa indywidualna analiza danego przypadku, funkcji jakie pełni i umiejscowienia – nie ma uniwersalnych reguł, które pozwoliłyby na automatyczną klasyfikację tego typu obiektów.   

Ten ciekawy wyrok WSA w Olsztynie nie jest korzystny dla podatników, podobnie jak wyrok WSA w Lublinie z dnia 3 grudnia 2025 r. (o sygn.: I SA/Lu 470/25) dotyczący również opodatkowania węzłów cieplnych (wciąż czekamy na pisemne uzasadnienie wyroku). Obecnie pozostaje nam czekać na rozstrzygnięcia Naczelnego Sądu Administracyjnego w tych sprawach.