Plan ogólny zamiast studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego

mar 16, 2026 | artykuły, blog

Plan ogólny zamiast studium 

Już w tym roku sporządzane przez gminy studia uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego przestaną obowiązywać i zostaną zastąpione przez plany ogólne. Przeprowadzana reforma planistyczna zobowiązuje bowiem gminy do uchwalenia do 1 lipca 2026 roku planów ogólnych jako podstawowych dokumentów planistycznych. Rada Ministrów proceduje obecnie projekt, aby wydłużyć ten termin do 1 września.  

W przeciwieństwie do studium, które jest wyłącznie wewnętrznym dokumentem i nie ma charakteru aktu prawa miejscowego, plan ogólny jest aktem prawa miejscowego.   

Plan ogólny powinien zawierać politykę przestrzenną gminy i wyznaczać w niej strefy planistyczne. Na jego podstawie i w oparciu o jego wytyczne, mają być natomiast przyjmowane miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego i wydawane decyzje o warunkach zabudowy.  

Zmiany w zakresie wydawania WZ 

Od 1 lipca 2026 roku (o ile przepisy nie wydłużą terminu) decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (tzw. „WZ”) będą mogły być wydane wyłącznie dla tych nieruchomości gruntowych, które w planie ogólnym znajdą się w obszarze uzupełnienia zabudowy („OUZ”).  

Obszar taki wyznacza gmina, jednak musi on spełniać określone kryteria – przede wszystkim obejmować skupisko minimum pięciu budynków, z których każdy położony jest nie dalej niż 100 metrów od obrysu przynajmniej jednego innego obiektu należącego do tego samego skupiska. W praktyce oznacza to, że wiele działek – szczególnie położonych na peryferiach gmin lub w niemal niezamieszkanych rejonach – nie zostanie zaliczonych do obszaru uzupełnienia zabudowy, mimo że obecnie wciąż można na nich realizować inwestycje budowlane. 

Warto zauważyć, że takie ograniczenia mogą dotknąć bardzo dużą liczbę nieruchomości. Według danych miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego obejmują jedynie 32-34% powierzchni kraju. Na pozostałych terenach o możliwości zabudowy nadal decydują wyłącznie decyzje o warunkach zabudowy. 

Oznacza to, że istotnie spaść może liczba wydawanych WZ, a znaczna część gruntów w Polsce będzie objęta wyłącznie planem ogólnym 

Jak ta zmiana wpłynie na opodatkowanie VAT dostawy gruntów niezabudowanych?  

Zgodnie z ustawą o VAT zwalnia się z opodatkowania podatkiem od towarów i usług dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowalne. Przepisy wyjaśniają, że terenami budowlanymi są grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu – zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.  

Do tej pory, w sytuacjach, gdy dla danego terenu brak było zarówno miejscowego planu, jak i decyzji WZ, a jedynym obowiązującym dokumentem było studium, zarówno organy podatkowe, jak i sądy stwierdzały, że nawet jeśli studium przewiduje, że na danym terenie można wznieść zabudowę, nie ma ono znaczenia dla celów opodatkowania VAT. W konsekwencji, dostawa gruntu, nieobjętego ani miejscowym planem, ani WZ, może korzystać ze zwolnienia z VAT.  

Czy taka wykładnia utrzyma się względem planów ogólnych?  

Wydaje się, że tak.  

Formalnie, przepisy ustawy o VAT odwołują się bowiem wyłącznie do przeznaczenia terenu w miejscowym planie, a w przypadku jego braku, w decyzji WZ. Nie zawierają one postanowień dotyczących planu ogólnego i na ten moment nie jest planowana ich nowelizacja. Podstawowa, literalna wykładania ustawy o VAT prowadziłaby więc do wniosku, że postanowienia planu ogólnego powinny pozostawać bez znaczenia dla opodatkowania VAT dostawy terenów niezabudowanych. W konsekwencji, dla opodatkowania VAT plan ogólny powinien mieć takie znaczenie, jakie ma studium, czyli w zasadzie żadne.  

Niemniej – czy taką wykładnię przyjmą sądy administracyjne i organy podatkowe?  

Powinny. Trudno bowiem znaleźć uzasadnienie dla innej interpretacji. Niemniej, nie można wykluczyć, że z uwagi na fakt, że plan ogólny, w przeciwieństwie do studium, jest aktem prawa miejscowego, organy podatkowe będą próbowały wnioskować, że ma on znaczenie dla opodatkowania VAT. Taka, potencjalna interpretacja mogłaby też być podyktowana względami ekonomicznymi. Trudniejsze pozyskiwanie WZ i brak planów miejscowych mogłyby prowadzić do sytuacji, w której dostawa pewnej części sprzedawanych działek z uwagi na objęcie wyłącznie planem ogólnym, nawet jeśli wynikałoby z niego ich przeznaczenie budowlane, korzystałaby ze zwolnienia z VAT. 

Istotą art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT i będącego jego podstawą art. 135 ust. 1 lit. k Dyrektywy VAT jest natomiast zwolnienie z opodatkowania dostawy terenów niezabudowanych, innych niż tereny budowlane.  

Z tego powodu, pomimo braku zmian w przepisach, może okazać się, że ich interpretacja ulegnie zmianie. Jeśli więc planujecie Państwo sprzedaż działki niezabudowanej, dla której brak jest miejscowego planu i decyzji o warunkach zabudowy, po uchwaleniu planu ogólnego, zapraszamy do kontaktu. Pomożemy w analizie, czy plan ogólny wpłynie na konsekwencje sprzedaży w VAT oraz w razie potrzeby w przygotowaniu wniosku o interpretację indywidualną.  

KSeF 2026

mar 16, 2026 | artykuły, blog

Ostatnie miesiące upłynęły przedsiębiorcom pod znakiem jednego hasła: KSeF. Reforma wprowadzająca elektroniczne fakturowanie w praktyce stała się jednym z największych wyzwań organizacyjnych i technologicznych ostatnich lat. 

Choć luty miał być jedynie pierwszym etapem wdrożenia systemu, szybko pokazał, jak wiele podmiotów nie przygotowało się do zmian z odpowiednim wyprzedzeniem. Część firm zobowiązanych do korzystania z KSeF nie zdążyła z implementacją i wciąż kontynuuje dotychczasowy sposób wystawiania faktur, informując swoich klientów, że rozwiązanie tymczasowe pozostaje dla nich właściwe, i że jest to akceptowalna praktyka.  

Luty – obowiązek odbierania faktur z KSeF dla wszystkich 

Choć obowiązek wystawiania faktur w KSeF od lutego objął przede wszystkim duże przedsiębiorstwa, to wszyscy, którzy realizują transakcję z większymi podatnikami, niezależnie od wielkości własnych obrotów, powinni od tego momentu pobierać i odczytywać faktury trafiające do systemu.

Co to oznacza w praktyce?

Podmioty, które nie musiały jeszcze wdrożyć elementu sprzedażowego, muszą i tak radzić sobie z odbiorem faktur. Innymi słowy: KSeF dotyczy już każdego w jego codziennej pracy. 

Kwiecień – druga tura obowiązków 

Kolejny etap reformy rusza już w kwietniu. To moment, w którym niemal wszystkie pozostałe podmioty będą musiały wystawiać faktury w KSeF. 

Co to oznacza w praktyce?  

Przede wszystkim to, że przedsiębiorcy powinni być gotowi na pełną integrację z KSeF i dostosowanie procesów nie tylko do odbierania, ale także do wystawiania faktur.  

Co więcej, wszelkie braki organizacyjne i systemowe mogą realnie zacząć blokować pracę działów księgowo-finansowych, a także negatywnie wpływać na funkcjonowanie biznesu i cash flow.  

Wdrażamy KSeF u naszych klientów i widzimy realne wyzwania 

Nasze wspólne wdrożenia z przedsiębiorcami jasno pokazują, gdzie pojawiają się najważniejsze wyzwania, oraz potwierdzają, że firmy często dostrzegają je dopiero w praktyce — w realnej pracy z KSeF, zarówno przy wystawianiu, jak i odbiorze faktur. 

Wnioski z naszej pracy przedstawimy podczas webinaru – KSeF: Doświadczenia dużych firm i lekcje dla MŚP przed kwietniowym startem. 

Nie będziemy rozmawiać wyłącznie o tym, co już znamy z mediów. Opowiemy o realnych problemach, wyzwaniach i doświadczeniach przedsiębiorców.  

Porozmawiamy na temat tego, jakie wnioski nasuwają się po pierwszym miesiącu funkcjonowania z KSeF oraz jakie decyzje warto podjąć jeszcze przed startem. 

Zapisz się już teraz! 👉 KSeF: Doświadczenia dużych firm i lekcje dla MŚP przed kwietniowym startem  

Program motywacyjny w PIT

mar 13, 2026 | artykuły, blog

Programy motywacyjne oparte na akcjach od lat cieszą się dużym zainteresowaniem zarówno wśród pracodawców, jak i osób współpracujących ze spółkami. W praktyce bardzo często pojawia się założenie, że skoro mamy do czynienia z „programem motywacyjnym”, to automatycznie zastosowanie znajdzie preferencja z art. 24 ust. 11 ustawy o PIT (odroczenie opodatkowania do momentu zbycia akcji przez pracownika).  

Tymczasem rzeczywistość podatkowa jest znacznie bardziej złożona: nie każdy program nazwany „motywacyjnym” spełnia ustawową definicję, a to oznacza, że moment opodatkowania (i źródło przychodu) mogą być inne niż oczekiwane. 

Co w praktyce daje art. 24 ust. 11 ustawy o PIT? 

Zgodnie z art. 24 ust. 11 ustawy o PIT, jeżeli w wyniku realizacji programu motywacyjnego podatnik faktycznie obejmuje lub nabywa akcje spółki akcyjnej (lub spółki dominującej), przychód powstaje dopiero w momencie odpłatnego zbycia tych akcji. 

W uproszczeniu: mamy tu odroczenie opodatkowania i zamiast podatku na etapie przyznania/objęcia akcji, obowiązek podatkowy „przesuwa się” na moment sprzedaży. Dochód ustala się wtedy jako różnicę między przychodem ze zbycia a kosztami (art. 24 ust. 11a ustawy o PIT) 

To rozwiązanie bywa bardzo korzystne, ale warunek jest jeden: musi to być program motywacyjny w rozumieniu ustawy, a nie tylko „program motywacyjny” w rozumieniu biznesowym. 

Kiedy mamy do czynienia z programem motywacyjnym w rozumieniu ustawy? 

Definicję zawiera art. 24 ust. 11b ustawy o PIT. Zgodnie z nim, byśmy mieli do czynienia z programem motywacyjnym musza zostać spełnione następujące warunki:  

    • Forma prawna spółki – co do zasady chodzi o spółkę akcyjną (ustawa przewiduje odpowiednie stosowanie również do prostej spółki akcyjnej – art. 24 ust. 12b), 
    • Uchwała walnego zgromadzenia – brak takiej uchwały może wykluczać zastosowanie preferencji, 
    • Charakter świadczenia/ źródło przychodu uczestnika – podatnik uzyskuje świadczenie lub inne należności z tytułów określonych w art. 12 (stosunek pracy i pokrewne) lub art. 13 (działalność wykonywana osobiście), 
    • Realne objęcie lub nabycie akcji – program musi finalnie prowadzić do faktycznego objęcia/nabycia akcji, akcje są wyemitowane przez spółkę mającą siedzibę lub zarząd znajdują się na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa należącego do Europejskiego Obszaru Gospodarczego lub państwa, z którym Rzeczpospolita Polska zawarła umowę o unikaniu podwójnego opodatkowania, 
    • Objęte/nabyte akcje powinny zostać “wydane” w ramach realizacji instrumentów finansowych lub innych praw majątkowych.  

Wniosek? Nazwa programu nie przesądza jeszcze o preferencji. 

B2B a program motywacyjny: gdzie najczęściej zaczynają się schody? 

Z naszego doświadczenia wynika, że w praktyce szczególne wątpliwości pojawiają się w przypadku osób współpracujących na podstawie umów B2B, zwłaszcza biorąc pod uwagę, jak powszechna jest dziś ta forma współpracy. 

Kluczowe znaczenie ma jednak przesłanka, zgodnie z którą ww. forma opodatkowania jest możliwa do wdrożenia, jeżeli akcje są przyznawane w ramach stosunku pracy lub działalności wykonywanej osobiście. Tym samym, w przypadku współpracy w oparciu o umowę B2B (przychód z działalności gospodarczej) nie sposób mówić o spełnieniu kluczowej przesłanki.  

Ciężko tez uznać niespełnienie tej przesłanki za wyjątek od reguły, który mógłby zostać zaakceptowany, bowiem NSA w wyroku z dnia 28 listopada 2025 r. (II FSK 262/23) powołał się na literalne brzmienie omawianego przepisu wskazując, że art. 24 ust. 11b Ustawy o PIT ustanawia wyjątek od zasady powszechności opodatkowania, a wyjątki nie mogą być interpretowane rozszerzająco.  

„Jednostki”, phantom shares i inne konstrukcje – czy to zawsze akcje? 

Kolejna istotna kwestia dotyczy programów, w których uczestnicy otrzymują tzw. jednostki uczestnictwa, phantom shares czy inne prawa rozliczane pieniężnie. 

Jeżeli program w rzeczywistości nie prowadzi do objęcia lub nabycia akcji przez uczestników, lecz przewiduje jedynie wypłatę świadczenia pieniężnego (np. uzależnionego od wartości spółki), nie spełnia on podstawowej przesłanki programu motywacyjnego opartego na akcjach. 

Mając na uwadze wskazany powyżej wyrok NSA oraz utrwaloną praktykę interpretacyjną dotyczącą przesłanek zastosowania omawianej preferencji podatkowej, należy uznać, że w takim przypadku nie dochodzi do realizacji programu spełniającego wymogi ustawowe. 

W konsekwencji program taki nie mieści się w definicji programu motywacyjnego określonej w art. 24 ust. 11b ustawy o PIT.  

Warto również pamiętać, że warunki przewidziane w ustawie muszą zostać spełnione łącznie. Oznacza to, że niespełnienie choćby jednego z nich może skutkować brakiem możliwości uznania danego rozwiązania za program motywacyjny w rozumieniu przepisów ustawy o PIT, a w konsekwencji brakiem możliwości zastosowania preferencji przewidzianej w art. 24 ust. 11 ustawy o PIT.  

Co to oznacza w praktyce, jeśli preferencja nie zadziała? 

Jeżeli program nie spełnia ustawowych warunków, moment powstania przychodu oraz jego kwalifikacja podatkowa mogą być inne niż w przypadku preferencyjnego rozliczenia. Przychód może powstać wcześniej (np. w momencie realizacji prawa lub otrzymania akcji) i zostać zakwalifikowany do innego źródła przychodów – w zależności od relacji uczestnika ze spółką oraz konstrukcji programu (np. stosunek pracy, działalność wykonywana osobiście lub działalność gospodarcza). 

W praktyce skutki podatkowe mogą być różne i wymagają każdorazowej analizy konkretnego programu oraz sytuacji uczestnika, w szczególności w zakresie momentu opodatkowania oraz właściwego źródła przychodu. 

Nie podlega więc wątpliwościom, że każdorazowo konieczna jest szczegółowa analiza: 

    • formy prawnej spółki, 
    • treści uchwał i dokumentów programowych, 
    • charakteru praw przyznawanych uczestnikom, 
    • statusu podatkowego uczestników (etat, kontrakt menedżerski, B2B), 
    • a także relacji między spółką organizującą program a podmiotem wypłacającym wynagrodzenie. 

Nasze wsparcie 

Jeśli mają Państwo wątpliwości, czy dany program rzeczywiście spełnia warunki z art. 24 ust. 11–11b ustawy o PIT (albo dotyczy uczestników B2B / phantom shares / innych „unitów”), warto sprawdzić to jeszcze przed rozliczeniem bowiem różnice w kwalifikacji potrafią oznaczać zupełnie inny moment opodatkowania i inne źródło przychodu. 

Chętnie sporządzimy dla państwa opinię podatkową na podstawie analizy dokumentów programu oraz wszelkich ryzyk oraz opracujemy i przeprowadzimy Państwa przez cały proces złożenia wniosku o interpretację indywidualną, tak aby uzyskać możliwie wysoki poziom pewności co do skutków podatkowych w konkretnym modelu programu i dla konkretnych uczestników. 

Czy PIP może przekształcić B2B w umowę o pracę?

lut 23, 2026 | artykuły, blog

Projekt nowelizacji ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy przyjęty przez Radę Ministrów 17 lutego 2026 r. może istotnie zmienić sposób oceny modeli zatrudnienia stosowanych przez przedsiębiorców w Polsce. 

Najważniejszą zmianą jest przyznanie inspektorom pracy uprawnienia do wydawania decyzji administracyjnych stwierdzających istnienie stosunku pracy. W praktyce oznacza to odejście od dotychczasowego modelu, w którym rozstrzygnięcie tego rodzaju sporów pozostawało niemal wyłącznie domeną sądów pracy. 

Zmiana ta wpisuje się w szerszy europejski trend ograniczania pozornego samozatrudnienia oraz wzmacniania ochrony pracowniczej. 

1. Od kontroli formalnej do oceny rzeczywistego modelu współpracy 

Dotychczas ryzyko reklasyfikacji współpracy B2B materializowało się głównie w sporze sądowym inicjowanym przez pracownika lub ZUS. Nowelizacja wprowadza nową dynamikę – to organ kontrolny będzie mógł samodzielnie ukształtować sytuację prawną stron. 

Decyzja PIP będzie mogła zostać wydana, jeżeli sposób wykonywania pracy wskazuje na cechy stosunku pracy, w szczególności: 

    • podporządkowanie organizacyjne, 
    • wykonywanie pracy w określonym czasie i miejscu, 
    • odpłatność, 
    • działanie w strukturze pracodawcy. 

W praktyce oznacza to przesunięcie punktu ciężkości z treści umowy na faktyczne funkcjonowanie współpracy w organizacji. 

2. Decyzja administracyjna bez skutku wstecznego – ale nie bez ryzyka 

Najnowsza wersja projektu przewiduje istotne ograniczenie kompetencji PIP (w porównaniu do poprzednich wersji): decyzja administracyjna nie będzie wywoływać skutków retroaktywnych. 

Konsekwencje pracownicze, podatkowe i składkowe powstaną zasadniczo od momentu wydania decyzji. Ustalenie stosunku pracy za okresy wcześniejsze pozostanie wyłączną kompetencją sądu pracy. 

Z perspektywy przedsiębiorców oznacza to jednak jedynie częściowe ograniczenie ryzyka. Decyzja PIP może bowiem: 

    • stać się punktem wyjścia do roszczeń pracowniczych, 
    • inicjować dalsze postępowania sądowe, 
    • zwiększać prawdopodobieństwo kontroli innych organów. 

3. Nowy model postępowania  

Projekt zakłada dwuetapową procedurę: 

  1. polecenie usunięcia naruszeń, 
  2. decyzję administracyjną (decyzja będzie mogła zostać wydana dopiero w przypadku niewykonania polecenia inspektora pracy) lub skierowanie sprawy do sądu.

Mechanizm ten wprowadza element regulacyjnej presji, już na etapie kontroli PIP przedsiębiorca będzie zmuszony do szybkiego podjęcia decyzji dotyczącej modelu współpracy.  

4. Konsekwencje wykraczające poza prawo pracy 

Najistotniejszym aspektem projektowanych zmian są ich skutki systemowe. Decyzja PIP automatycznie wpływa bowiem na obszary pozostające poza prawem pracy, w tym: 

    • rozliczenia podatku dochodowego (umowa o pracę = 
    • konieczność stosowania opodatkowania w formie skali podatkowej), 
    • obowiązki płatnika składek ZUS, 
    • wpłaty na fundusze pracownicze. 

Oznacza to, że zagadnienie kwalifikacji zatrudnienia staje się jednocześnie zagadnieniem podatkowym i finansowym, a nie wyłącznie kadrowym. 

5. Większa egzekwowalność przepisów 

Nowelizacja wzmacnia również narzędzia kontrolne poprzez: 

    • podwyższenie sankcji finansowych (do 90 000 zł), 
    • możliwość prowadzenia kontroli zdalnych, 
    • wprowadzenie interpretacji indywidualnych Głównego Inspektora Pracy. 

Szczególnie ostatni element może stać się narzędziem prewencyjnego zarządzania ryzykiem regulacyjnym (analogicznie do interpretacji podatkowych). 

6. Co zmienia się z perspektywy zarządu i działów HR? 

Projektowane regulacje nie eliminują współpracy B2B, lecz zmieniają sposób jej oceny. Kluczowe staje się pytanie nie o to, czy dana forma zatrudnienia jest dopuszczalna, lecz czy sposób jej wykonywania jest spójny z przyjętym modelem prawnym. 

W praktyce największe ryzyko dotyczy organizacji, w których współpracownicy B2B funkcjonują operacyjnie jak pracownicy etatowi. 

Zmiana ta powoduje, że analiza modeli zatrudnienia staje się elementem zarządzania ryzykiem regulacyjnym na poziomie strategicznym. 

7. Rekomendowane kolejne kroki dla przedsiębiorców 

W obecnym otoczeniu regulacyjnym szczególnego znaczenia nabiera podejście wyprzedzające, obejmujące m.in.: 

    • przegląd stosowanych modeli współpracy, 
    • identyfikację obszarów podporządkowania pracowniczego, 
    • analizę skutków podatkowo-składkowych alternatywnych rozwiązań, 
    • wdrożenie procedur i zmian organizacyjnych ograniczających ryzyko reklasyfikacji. 

8. Co to oznacza w praktyce? 

Nowelizacja ustawy o PIP nie wprowadza zakazu współpracy B2B, lecz znacząco zwiększa możliwość jej weryfikacji przez organy państwowe. Jednocześnie zwiększa się ryzyko – z niskiego poziomu ryzyka sporu sądowego na ryzyko administracyjne, które może zmaterializować się już na etapie kontroli. 

Dla przedsiębiorców oznacza to konieczność traktowania modeli zatrudnienia jako obszaru wymagającego regularnego audytu prawno-podatkowego, a nie wyłącznie decyzji operacyjnej. 

Odszkodowanie po pożarze w SSE a zwolnienie z CIT

lut 19, 2026 | artykuły, blog

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 czerwca 2025 r. o sygn.: II FSK 707/22 jest bardzo istotny w sporze o zakres zwolnienia podatkowego dochodów osiąganych w specjalnych strefach ekonomicznych. Sąd jednoznacznie opowiedział się za funkcjonalnym, a nie wyłącznie formalnym podejściem do kwalifikacji przychodów i kosztów związanych z działalnością strefową, w szczególności w sytuacji wystąpienia zdarzeń losowych.

Istota sporu

Sprawa dotyczyła spółki prowadzącej działalność gospodarczą na terenie SSE na podstawie dedykowanego zezwolenia. Dochody z tej działalności korzystały ze zwolnienia strefowego (przewidzianego w art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o CIT). Spółka ubezpieczyła majątek trwały i obrotowy wykorzystywany w działalności strefowej, a zakres ubezpieczenia obejmował również utracone korzyści. W 2020 r. na terenie zakładu doszło do pożaru, który spowodował uszkodzenie linii produkcyjnych, czasowe zatrzymanie produkcji oraz trwałą utratę jednej z linii technologicznych. W konsekwencji spółka otrzymała odszkodowanie za zniszczony majątek i oczekiwała dalszych wypłat, w tym z tytułu utraconych zysków.

Na tle tych okoliczności powstał spór co do podatkowej kwalifikacji otrzymanego i przyszłego odszkodowania oraz opłacanych składek ubezpieczeniowych.

Stanowisko Spółki: Składki ubezpieczeniowe stanowią koszt uzyskania przychodów działalności strefowej, a odszkodowanie zarówno za majątek, jak i za utracony zysk jest przychodem z działalności prowadzonej w SSE i wpływa na kalkulację dochodu objętego zwolnieniem.

Stanowisko Dyrektora KIS oraz WSA w Krakowie: źródłem odszkodowania jest umowa ubezpieczenia, a nie działalność określona w zezwoleniu, wobec czego uzyskane przysporzenie nie może korzystać ze zwolnienia strefowego.

Stanowisko NSA: Sąd nie zgodził się z podejściem poprzedników, wskazując że przedmiotem zwolnienia strefowego jest dochód, a nie wyłącznie określone kategorie przychodów. Sąd przypomniał, że choć zasadniczo zwolnienie obejmuje dochody bezpośrednio generowane w ramach działalności wskazanej w zezwoleniu, to nie można wykluczyć z tego zakresu innych przysporzeń, jeżeli pozostają one w ścisłym i nierozerwalnym związku funkcjonalnym z tą działalnością.

W ocenie NSA taki ścisły związek występuje w przypadku uzyskania odszkodowania za zniszczone składniki majątku wykorzystywane w działalności strefowej oraz przy wypłacie odszkodowania za utracone zyski z tej działalności.

NSA wyraźnie zaznaczył, że ustawa o CIT nie zawiera przepisów wyłączających z działalności strefowej przychody i koszty, które pozostają w bezpośrednim i funkcjonalnym związku z działalnością objętą zezwoleniem. Brak jest również podstaw do przyjęcia, że intencją ustawodawcy było tworzenie swoistych „pułapek podatkowych” dla przedsiębiorców korzystających z decyzji o wsparciu,

Praktyczne znaczenie: Wyłączenie odszkodowania z działalności strefowej przy jednoczesnym pozostawieniu w niej kosztów nabycia zniszczonych maszyn prowadziłoby do absurdalnej sytuacji. Podatnik zostałby obciążony podatkiem od „zysku”, który w rzeczywistości jest tylko rekompensatą za stratę w obszarze zwolnionym. NSA wyraźnie zaznaczył, że przepisy nie powinny stać się „pułapką podatkową” dla inwestorów.

Chcesz mieć pewność, że Twoje zwolnienie strefowe jest bezpieczne?

Powyższy wyrok NSA to światełko w tunelu, ale praktyka organów podatkowych pokazuje, że fiskus wciąż chętnie szuka „formalnych pułapek”, by ograniczyć zakres przysługujących Ci ulg. Jeśli Twoja firma prowadzi działalność w SSE lub na podstawie Decyzji o Wsparciu, nie pozwól, by niekorzystna interpretacja przepisów uszczupliła Twój kapitał. W naszej kancelarii łączymy wiedzę podatkową z doświadczeniem procesowym – analizujemy specyfikę Twojego biznesu, identyfikujemy ryzyka i skutecznie reprezentujemy podatników w sporach o prawo do zwolnienia z CIT.

Skontaktuj się z nami już dziś, aby zabezpieczyć swoje rozliczenia i w pełni wykorzystać potencjał dostępnych preferencji podatkowych.

FAQ – Najczęstsze pytania o odszkodowania w SSE

  • Czy każde odszkodowanie otrzymane przez firmę w SSE jest zwolnione z CIT?

Nie automatycznie. Kluczowe jest istnienie tzw. związku funkcjonalnego. Zgodnie z wyrokiem NSA, zwolnieniu podlegają te odszkodowania, które dotyczą majątku wykorzystywanego wyłącznie do działalności strefowej (np. zniszczonej linii produkcyjnej) lub rekompensują utracone zyski, które spółka wypracowałaby w ramach zwolnienia.

  • Co ze składkami ubezpieczeniowymi? Czy to koszt strefowy?

Jeżeli polisa chroni majątek służący generowaniu dochodów zwolnionych, składki powinny być kosztami uzyskania przychodów z działalności strefowej. NSA podkreślił, że nie można sztucznie rozdzielać kosztów (składek) od przychodów (odszkodowań), jeśli oba dotyczą tego samego procesu w SSE.

  • Czy wyrok dotyczący pożaru ma zastosowanie do innych zdarzeń losowych?

Tak. Podejście funkcjonalne dotyczy awarii maszyn, zalań czy kradzieży. Jeśli Twoja firma otrzymała odszkodowanie i masz wątpliwości, jak je rozliczyć, możemy przygotować dla Ciebie dedykowaną opinię prawną lub wniosek o indywidualną interpretację, wykorzystując najnowszą linię orzeczniczą NSA.

Pożyczki w cenach transferowych

lut 17, 2026 | artykuły, blog

„Przecież to tylko pożyczka między naszymi spółkami, co tu może być skomplikowanego?” – pomyślała grupa X. Umowa miała pół strony, oprocentowanie zostało ustalone na podstawie ogólnodostępnej oferty bankowej. Podczas kontroli podatkowej okazało się, że organ zakwestionował warunki transakcji. Dlaczego? Bo oferta była niewiążąca, pożyczka nie miała zabezpieczeń (podczas gdy oferta bankowa ich wymagała) i udzielona została … na 20 lat i to bez harmonogramu spłat. 

Skutek? Dodatkowe zobowiązanie podatkowe, a przede wszystkim miesiące poświęcone na komunikację z organem podatkowym.

Zakres umowy 

Co do zasady, umowa stanowi fundament transakcji. To w niej określone są warunki współpracy między stronami. W przypadku pożyczek należy w niej zawrzeć podstawowe elementy takie jak kwota, waluta czy okres finansowania. Ale czy to wystarczy?

Warto spojrzeć, jak wyglądają umowy zawierane z bankami lub instytucjami finansowymi – są rozbudowane i szczegółowo regulują relację stron. To właśnie one powinny stanowić punkt odniesienia dla pożyczek wewnątrzgrupowych. Nie mamy tu oczywiście na myśli, żeby przepisywać wielostronicowe dokumenty pełne formalnych klauzul prawnych. Ważne jest natomiast, aby umowa zawierała istotne elementy, typowe dla transakcji realizowanych na rynku.

Jednocześnie należy pamiętać, że w cenach transferowych decydujące znaczenie ma rzeczywisty przebieg transakcji. Jeśli na przykład umowa przewiduje oprocentowanie stałe, a w rzeczywistości strony stosują oprocentowanie zmienne, to właśnie te faktyczne warunki będą przedmiotem zainteresowania organów podatkowych.

Rating kredytowy 

Zacznijmy od oprocentowania. Punktem wyjścia jest ryzyko kredytowe pożyczkobiorcy. Racjonalnie działający pożyczkodawca, podejmując decyzję o udzieleniu finansowania, uwzględnia zdolność kredytową pożyczkobiorcy i między innymi na tej podstawie określa oprocentowanie.

Pisząc w skrócie – im niższy rating, tym wyższe ryzyko niewypłacalności, a zatem wyższe oprocentowanie. W analizach cen transferowych rating kredytowy również służy do określenia poziomu ryzyka kredytowego. Rating może wynikać z oceny przeprowadzonej przez agencje ratingowe, ale może być również kalkulowany przy wykorzystaniu narzędzi takich jak np. baza Bloomberg.

Co ważne, w cenach transferowych funkcjonuje pojęcie tzw. domniemanego wsparcia grupy (z ang. implicit support). Oznacza to, że podmiot należący do grupy kapitałowej, co do zasady, nie będzie traktowany przez niezależnych kredytodawców tak samo jak podobny podmiot nienależący do żadnej grupy. Wynika to z faktu występujących powiązań pomiędzy uczestnikami grupy oraz domniemania, że pozostali członkowie grupy nie dopuściliby do upadłości czy niewypłacalności tego podmiotu. Określenie wpływu wsparcia grupy, czy w ogóle jego istnienia, wymaga indywidualnej analizy.

… oraz pozostałe kryteria 

Rating, choć ważny, nie jest jedynym istotnym kryterium. Każda transakcja jest inna i to od jej cech zależy, co należy uwzględnić przy ustalaniu warunków transakcji. Istotne są także m.in. waluta finansowania, okres, na jaki pożyczka została udzielona, czy branża w której działają podmioty. Różnice tych parametrów mogą przekładać się bezpośrednio na poziom oprocentowania.

To oznacza, że oprocentowanie pożyczki:

  • krótkoterminowej nie może być automatycznie stosowane w przypadku finansowania długoterminowego,
  • w walucie obcej nie jest równe oprocentowaniu w walucie krajowej.

Dodatkowo, jeżeli pożyczka posiada zabezpieczenie (powszechny element w transakcjach pomiędzy podmiotami niepowiązanymi), konieczne jest uwzględnienie wpływu tego faktu na poziom wynagrodzenia pożyczkodawcy.

Co istotne, zabezpieczenie udzielone przez podmiot powiązany również stanowi transakcję kontrolowaną i powinno zostać ustalone zgodnie z zasadą arm’s length. Tak więc, gdy np. spółka-matka udziela poręczenia pożyczki zaciągniętej przez spółkę-córkę konieczna jest ocena, czy i w jakiej wysokości powinno zostać ustalone wynagrodzenie za poręczenie.

Nie tylko warunki transakcji mają znaczenie 

Warto przy tym pamiętać, że warunki gospodarcze ulegają ciągłym zmianom, szczególnie w ostatnich latach. Oprocentowanie w danym okresie może różnić się od tego sprzed nawet kilku miesięcy (np. na skutek obniżek stóp procentowych przez RPP). Dodatkowo, każda transakcja ma swoją specyfikę, podmioty charakteryzują się inną sytuacją finansową czy inny jest cel danego finansowania.  

Pod lupą organu może znaleźć się też m.in. to, czy istnieje realny obowiązek spłaty kapitału i odsetek oraz czy pożyczkobiorca dysponuje zdolnością do obsługi zadłużenia. Brak daty spłaty, finansowanie podmiotów trwale nierentownych, brak spłat kapitału i odsetek – to wszystko może prowadzić do wniosku, że transakcja pełni w istocie funkcję dokapitalizowania, a nie pożyczki. W konsekwencji organy podatkowe mogą dokonać recharakteryzacji transakcji. 

Co z tą zdolnością do obsługi zadłużenia (debt capacity)? 

W transakcjach finansowych nie tylko oprocentowanie ma znaczenie. Organy podatkowe podczas kontroli coraz częściej sprawdzają czy pożyczkobiorca w momencie zaciągania zobowiązania oraz w trakcie okresu finansowania posiadał zdolność do obsługi zadłużenia. Analiza ta, to nic innego jak określenie, czy pożyczkobiorca miałby realną szansę pozyskać i utrzymać finansowanie na podobnych warunkach (w tym, o takiej kwocie) od niezależnej instytucji finansowej.

Oznacza to, że przeprowadzenie samej analizy porównawczej, która potwierdzi rynkowość oprocentowania, przestaje być wystarczające. Od podmiotów powiązanych oczekuje się jeszcze większej staranności, która przybliży proces zawierania transakcji wewnątrzgrupowych do zawieranych z instytucjami finansowymi (banki udzielając finansowania weryfikują zdolność kredytową klientów, która wykracza poza samo oznaczenie ratingu).

Analiza cen transferowych: różne źródła danych i ich „moc” 

Ustalenie rynkowego poziomu oprocentowania może opierać się na różnych źródłach danych o charakterze wewnętrznym lub zewnętrzny.

Dane wewnętrzne o pożyczkach z podmiotami niepowiązanymi (np. bankami) mogą stanowić podstawę analizy. Trzeba jednak pamiętać, że w przypadku takich danych nie należy ograniczać się jedynie do sprawdzenia dostępności danych wewnętrznych, ale przede wszystkim przeanalizować możliwości i zasadność ich wykorzystania do porównania. Automatyczne przyjmowanie wewnętrznych danych porównawczych do analizy, bez oceny „jakościowej” jest dużym uproszczeniem, które może spowodować pominięcie istotnych kryteriów porównywalności.

W przypadku danych zewnętrznych natomiast należy pamiętać, że jakość i „moc” danych porównawczych jest różna i nie chroni podatnika w takim samym zakresie. Dla przykładu statystyki bankowe czy ogólne oferty bankowe nie przedstawiają konkretnych transakcji (odpowiednio: są to miary statystyczne lub przewidywane warunki współpracy) oraz nie pozwalają na zastosowanie kryteriów porównywalności. Tym samym mogą co najwyżej stanowić argumentację w ramach analizy zgodności. Dedykowane oferty bankowe natomiast, adresujące wszystkie istotne kryteria porównywalności, mogą być wiążącym źródłem danych w ramach analizy cen transferowych, ale również należy sprawdzić ich zasadność.

W praktyce, w przypadku analiz dla transakcji finansowych najczęściej wykorzystywane są dane z profesjonalnych baz danych, ponieważ:

  • pozwalają na identyfikację rzeczywistych transakcji finansowych zawieranych pomiędzy podmiotami na rynku,
  • umożliwiają uwzględnienie kryteriów, które zwiększają stopień porównywalności i tym samym wiarygodność wyników analizy.

Dlaczego to ważne?  

Pożyczki mogą wydawać się standardowymi, powtarzalnymi transakcjami, jednak praktyka pokazuje, że w dynamicznych realiach gospodarczych wcale takie nie są. Warto podejść do nich z należytą starannością – zanim znajdą się „pod lupą” organów podatkowych. 

  • Czy niezależny podmiot uzyskałby finansowanie na takich samych warunkach? 
  • Czy wynagrodzenie w transakcji odzwierciedla ryzyko kredytowe pożyczkobiorcy?  
  • Czy uwzględniono wpływ waluty oraz okresu finansowania? 

W przypadku zainteresowania wsparciem w analizie rynkowości lub zdolności do obsługi zadłużenia, zachęcamy do kontaktu.